53ste etappe 7 augustus Moosch Münster

53ste etappe 7 augustus Moosch Münster


Het regent niet meer als ik wakker word.
Maar de lucht is grijs en ik kan de toppen van de bergen niet zien.
En vandaag staat de laatste lange beklimming van de tocht op het programma nl de Grand Ballon!
Van 376 naar 1345 meter verdeeld over 18 km klimmen.
Ik ontbijt met m’n laatste gedroogd havermout ontbijt pakket en een stuk stokbrood.
Ik zie op m’n telefoon dat Petra al bij Utrecht is!
Ze is om kwart voor zes al vertrokken!
Wat een bikkel is het toch.
Ik ga snel op pad en koop aan de voet van de Grand ballon nog wat brood en een stuk kaas.
Dan begin ik aan de beklimming en het weer valt mee!
Het is wel fris maar nauwelijks wind en geen regen.
Ik zet er flink de gang in en schiet lekker op.
Maar op zes km voor de top rijd ik de mist in en zie bijna niks meer.
Ik controleer mijn lichten en kom erachter dat mijn rode stroboscoop achterlicht het niet meer doet!
Dus ik haal één van m’n voor lampen eraf en monteer die achterop.
Dat is dan wel wit licht maar beter dan niks.
Af en toe komt er nu een windvlaag van de berg af en ik hoop dat hierdoor de mist verdwijnt maar dat gebeurd niet..
Op 3 km voor de top begint het keihard te regenen en de wind trekt nog verder aan.
Ik ben nu boven de boomgrens en de wind heeft vrij spel hier.
Zal ik dan maar omkeren en het morgen opnieuw proberen?
Ik vind het nu ff niet leuk meer.
Dan zie ik in m’n ooghoek het bordje met het 2 km to sommet staan en besluit door te gaan.
Die borden staan op de meeste cols en de elke keer als ik zo’n bordje passeer krijg ik het gevoel van, ik ga het redden!
Maar wat duren deze twee kilometer nog lang!
Af en toe draai ik een bocht om en dan krijg ik er vol van langs van de wind en de regen.
Ik ben drijfnat en verkleumd, maar ik kom toch boven.
Het stormt nu echt en zie helemaal niks meer.
Bijna rijd ik het restaurant op de top voorbij!
Dat merk ik pas als de weg plotseling begint te dalen.
Als ik stop en me omdraai zie ik het restaurant pas.
Ik zet mn fiets tegen de gevel en strompel naar binnen.
Hier is het goed en warm.
Er is plek genoeg vandaag! Alleen een paar Duitse motorrijders en een verkleumde wandelaar.
Uit m’n fietstassen haal ik snel droge kleding en trek dit aan.
Koffie zorgt voor verwarming van binnenuit en ik word langzaam weer een beetje warmer.
Volgens een van de Duitse motorrijders is het aan de andere kant van de berg bar en boos met het weer en de toestand van de weg!
Takken en stenen liggen overal op de weg en het heeft er ook gehageld.
Ik besluit hier nog maar een tijdje te blijven.
Na twee uurtjes hangen begint het weer wat op te knappen en de wind is weg!
Ik kleed me aan en vertrek richting de afdaling.
Na 500 meter krijg ik spijt dat ik niet wat langer ben blijven zitten!
Ik krijg de volle laag!
Stortregens, met complete rivieren met stenen, takken en bladeren op de weg, het is spek glad en gevaarlijk.
En dan gaat de weg ineens omhóóg i.p.v. omlaag!
Ik heb de routerol die ik altijd op m’n stuur heb weggestopt ivm alle regen.
Dan gaat de inkt nl. doorlopen en wordt hij onleesbaar.
En Garmin had ik voor de zekerheid ook maar opgeborgen.
Vaag wist ik dat ik richting Münster moest, en ik besluit de borden maar te volgen.
Totdat ik op de volgende splitsing aankom en geen idee heb welke kant ik op moet.
Ik haal Garmin te voorschijn en merk dat deze helemaal geblokkeerd staat.
Nergens reageert hij op.
Ik zie wel dat hij de laatste 3 km al vaststaat en dus ook m’n route niet registreerde…..
Dan gaat m’n telefoon over… het is Petra zie ik, maar wat ik ook probeer ik kan niet opnemen! Niet één knop werkt. Waarschijnlijk door al het water.
Ik ga maar verder fietsen, en zie dat ik nog steeds klimmende ben.
Uiteindelijk gaat de weg weer naar beneden en daal ik stapvoets verder van deze berg af.
Langzaam wordt het zicht ook weer wat beter en gaat de wind liggen.
Maar de regen blijft maar stromen.
Als ik weer een beetje in de bewoonde wereld ben zie ik in een parkje zo’n overdekt muziek prieeltje waar ook nog een picknick tafel in staat.
Hier blijf ik wachten tot het droog wordt.
Met mijn spiritusbrander zet ik koffie en verwarm mijzelf aan het vuur.
Doe nog een keer droge kleren aan en doe nog een poging met de telefoon.
Dat lukt tenslotte en ik spreek met Petra af op een camping in Münster.
Als het eindelijk stopt met regenen kleed ik me weer om en vertrek richting de camping in Münster.
Daar zet ik voor de laatste keer m’n tentje op en kruip in de slaapzak om warm te worden.
Twee uur later staat Petra na een rit van 12 uur bij de poort van de camping.
We gaan vroeg slapen want het was me het dagje wel.
Morgen is rustdag…. voor ons allebei.

Eén gedachte over “53ste etappe 7 augustus Moosch Münster

  1. Jeetje Wim ; dat je bijna in het zicht van de finish nog zulk noodweer moet overkomen : vréselijk !
    En dan laat de apparatuur je óók nog in de steek …..

    Gelukkig wacht je dan in Münster een gelukkige hereniging met je trouwe Petra !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *