24 ste etappe 4 juli Saligos

24 ste etappe 4 juli Saligos


Vandaag dan de Tourmelet!
Geen smoesjes meer, opstaan en gáán!
Wel eerst nog even langs de super in het volgende dorpje. Maar dan gaat het beginnen!
19 Km klimmen met de fiets met volle bepakking naar ruim 2000 meter.
Heb ik dus nog nooit gedaan, dus ik ben benieuwd!
Ik word steeds voorbij gereden door fietsers van alle leeftijden en nationaliteiten, de meesten kijken bij het passeren naar al mijn bagage en roepen dan iets van “courage!” , ik antwoord steevast met; mercy!
Ondertussen ga ik in mijn eigen tempo gewoon door, af en toe stoppen om te drinken en ff het zuur uit m’n benen te schudden.
Ja, ik moet sinds gisteren stoppen om te drinken mijn camelbag begon groen te worden en m’n water kreeg een raar smaakje. Dus nu alleen bidons en steevast een 1,5 liter waterfles achterop.
Ik drink echt veel maar het lijkt er zo weer uit te lopen.
De zweetband in m’n helm is net een spons, als ik erop druk dan loopt er gewoon een straal zweet uit. Het is dan ook erg warm weer, zeker een graad of 35 en geen reepje schaduw meer…..
Ik ben al 3 keer ingehaald door een duo één op de racefiets en één op een elektrische damesfiets.
Zij stoppen ook af en toe en na een kilometer of acht klimmen stop ik bij hen.
Het zijn Nederlanders!
En ze hebben de support van hun wederhelften!
De dames volgen als echte ploegleiders met de volgauto, stoppen af en toe voor foto en video van het tweetal.
Bij deze stop kwamen de dames even poolshoogte nemen. Ik weet eerlijk gezegd niet meer of ik het vroeg of dat zij het aanboden maar ineens liggen mijn voortassen én mijn achtertas in de ploegleiders wagen!
Maar dat fietst ff anders!
Het lijkt wel alsof ik al 4 weken met een bungee elastiek vastgezeten heb!
Ik schiet vooruit, het scheelt echt! Maar dan begint Garmin te piepen; rechtsaf Laurent Fingnon route volgen!
Ai! En de mannen én de volgauto ( met mijn spullen erin)zijn rechtdoor gereden. Ik check snel de route en zie dat de wegen uiteindelijk 3 km onder de top weer bij elkaar komen. Dus alles komt goed.
De weg is alleen verspert door schrikdraad maar ik vertrouw erop dat de weg verder gewoon open is.
Een Engelsman sluit zich bij me aan en gezellig kletsend fietsen we samen de 9% steile helling op.
Uiteindelijk moet ik lossen en op het moment dat ik de hoofdroute weer opdraai zie ik het duo weer voorbij schuiven!
We pauzeren nog 2x voor een fotomomentje (niet omdat we moe zijn;).
De laatste kilometer is ingegaan en het is een gemeen steil stuk maar we redden het!
Hoppa op de tourmalet! Ik glim van trots (en heel veel zweet)
We maken nog foto’s en we nemen afscheid.
Ik krijg nog een bidon met water en zet m’n tassen weer op de fiets en begin aan de afdaling.
Nog ff bammetje gegeten, en toen weer door.
In een afschuwelijk lelijk wintersportoord gooi ik nog wat afval in een container en daal verder.
Ineens gaat er iets niet helemaal lekker, precies in zo’n donker tunneltje. Ik denk dat m’n voortassen niet goed zitten; het stuurt zo raar!
Ik stop en zie het euvel meteen; een lekke voorband!
Gauw ff fixen dan maar, want het is heet daar en geen schaduw.
Voorband is behoorlijk ingesneden, ik vermoed een stukje glas bij die container….
Ik doe voor de zekerheid een stuk ductape aan de binnenkant en zet er een nieuwe binnenband in.
Ik besluit meteen morgen weer naar een fietsenwinkel te gaan voor een reserve buitenband, stom dat ik die in de caravan heb laten liggen!

Ik ga weer verder met de afdaling en tijdens het laatste stuk van de afdaling voel ik me ineens zo moe! Ik vecht tegen de slaap dus stop ik bij een terrasje in de schaduw en drink 2 colaatjes en een kop koffie en daar dan ben ik er weer. Ik stap weer op en zit snel weer in de beklimming van de volgende col, geen beroemde, wel een mooie. Eerst rijd ik door een bos en dan door een weidelandschap alles is zó groen. Het lijkt alsof de weg vlak is maar ik klim met minimaal 8 % , een vreemde gewaarwording.
Als ik op de top kom krijg ik applaus van een groepje Fransen en als ik even verderop stop komen ze even bij de fiets kijken, waar kom je vandaan, waar ga je naartoe vragen ze.
Ik laat de route zien die ik al afgelegd heb en wat me nog te wachten staat, en ze zijn heel enthousiast.
Erg leuk maar ik ga aan de afdaling beginnen dan kan ik gauw de camping opzoeken.
Het wordt al laat.
Ik heb moeite om de Garmin te lezen en denk dat m’n bril weer vies is met opgedroogd zweet en dan zie ik dus niks meer, dus ik stop om hem schoon te maken.
Is die bril gewoon weg ik heb hem helemaal niet op!
Geen idee waar kan dat ding nou zijn?
Ik heb géén idee.
Ik kan ook niet terug, ik ben te moe en besluit door te rijden.
Beneden in het dorp doe ik inkopen en rijd naar een dorp iets uit de route maar wel met camping.
De eigenaar wijst op een veldje en ik zet de tarp op naast het hek en een leuk beekje….
Ik ga douchen eet weer noedels en wil gaan slapen.
Maar de slaap komt niet! Dat gezellige beekje zetten ze niet uit ‘s nachts. Ik ben te moe om te kunnen slapen…
Het wordt een lange nacht, het wordt al licht als ik in slaap val..

Filmpje!

3 gedachten over “24 ste etappe 4 juli Saligos

  1. Ik ben de racefietser van het genoemde duo -:).

    Het was inderdaad warm en zwaar maar het was leuk je te ontmoeten en je verhaal te horen. Petje af voor je prestatie. Succes, ook namens de wederhelft, met de nog komende cols en ga je blogs zeker volgen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *