22ste etappe 2 juli Saint Christo Arrens

22ste etappe 2 juli Saint Christo Arrens

Vandaag een mooie rit op het programma met 2 beroemde cols en één wat minder beroemde col.
De Marie blanche en de Col D’Aubisque!
De laatste gaat naar ruim 1700 meter. De Marie Blanche is een mooie klim, begint rustig maar dan . Naarmate je hoger komt wordt ze ook steiler, jammer dat het weer mistig is…
In de afdaling word ik ingehaald door een paar gasten op mountainbikes. Ik laat ze en rijd mijn eigen tempo.
Nu ben ik van plan om in het volgend stadje te stoppen. Of in elk geval een camping op te zoeken voor of op de Aubisque. Maar het gaat zo lekker, ik rijd gewoon door naar de top!
Daar maak ik wat foto’s en begin aan de afdaling dan merk ik dat m’n achterrem helemaal niets doet!
Ik kan hem helemaal inknijpen zonder resultaat. Ik probeer pompend te remmen ( het zijn hydraulische schijfremmen) dat geeft iets remkracht maar bij de volgende bocht weer niks!
Eerst maar ff voorzichtig afdalen, morgen ff naar kijken.
In het dorp beneden moet een camping zijn, die vind ik snel maar het hek is dicht.
Er staat wel een bord, 10 euro per nacht.
Ik zoek snel een plek zet de tarp op en ga heerlijk douchen.
Als ik weer bij m’n plekkie terugkom staat er een soort beheerder.
Ik mag contant afrekenen 20 euro !
Ik protesteer en loop met hem naar het bord, dat bord is oud zegt ie!
Ik zeg hem dat ik naar een andere camping ga, want 20 wordt te gek.
Dus ik pak alles weer in de tassen breek de tarp weer af, en ga om 19:00 uur nog op zoek naar een andere camping.
Er is er nog één, 1 km verderop zegt Google.
Snel daarheen gefietst en jawel een supercamping mooi sanitair, een gezamenlijke ruimte waar je koffie kunt maken. Helemaal top.
Tarp weer opgezet, spullen in de tent en snel weer op de fiets want ik zag in het dorp een veelbelovende pizzeria!
En zo voor 12.50 de pizza van de week ( tip van Bernhard, een wandelaar die op dezelfde camping staat) wie doet me wat!
Alleen is de tonijn op en de chef vraagt of het ook forel mag zijn.
Nou daar doe ik niet moeilijk over…
Een Belgisch biertje erbij, heerlijk die Franse keuken.
Lekker zitten kletsen met Bernhard.
En daarna race ik in het schemerdonker naar de camping terug.
Wat gaat die fiets toch hard als alle bagage eraf is!
Door het Belgische biertje voel ik ook m’n zure benen niet zo erg meer.
Dan gauw naar bed, morgenochtend de remmen ff fixen.
En dan staat de Tourmalet op het programma…. 11 op de schaal van pijn!

Filmpje !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *